Διεθνή

Ουκρανία

Ποιός δίνει το ρυθμό στα τύμπανα του πολέμου;

 

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής

 

«Αν η διπλωματία αποτύχει και αν διαπιστώσουμε ότι χρειάζεται να εντείνουμε τις πιέσεις πιστεύω ότι θα πρέπει να εξετασθούν όλες οι εναλλακτικές λύσεις προσεκτικά και δεν πιστεύω ότι είναι καλή επιλογή να απορρίψουμε κάποια ιδέα πριν την εξετάσουμε. Προφανώς υπάρχουν μεγάλα ρίσκα, αν αρχίσεις να προμηθεύεις όπλα υπάρχει ο κίνδυνος κλιμάκωσης. Από την άλλη αν δεν κάνεις τίποτα υπάρχει ο κίνδυνος να κοπεί η χώρα στα δυο και να απαρνηθεί τις αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται η ευρωπαϊκή ασφάλεια».
Με αυτό τον «κομψό» τρόπο, τοποθετήθηκε ο Βόλφανγκ Ισίνγκερ, πρώην απεσταλμένος του ΟΑΣΕ στην Ουκρανία (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη). Κι όταν ο – πρώην έστω – εκπρόσωπος του Οργανισμού για τη Συνεργασία στην Ευρώπη στην Ουκρανία, βλέπει τη λύση στα… όπλα, δεν φαίνεται πως θα μπορούσε να αποφευχθεί η κλιμάκωση της σύγκρουσης. Μια σύγκρουση, που θα συνεχίζεται πίσω από τις ειρηνευτικές συμφωνίες, οι οποίες υπογράφονται κατά καιρούς, γιατί είναι πολύ πιο σύνθετοι οι λόγοι που την προκαλούν.

Αναθεώρηση των συνόρων προς… Ανατολάς!

μπομπαΠιο κυνικός ο κ. Ρίνκεβιτς, Υπουργός Εξωτερικών της Λετονίας*, της χώρας που προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε: «Η σημερινή στρατηγική της Ευρώπης, που βασίζεται σε σταθερά και Ειρηνικά προς Ανατολάς σύνορα, είναι ξεπερασμένη!».
Ο κ. Ρίνκεβιτς μπορεί να ονειρεύεται μια νέα εκδοχή της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, αλλά για την ώρα είναι αναγκασμένος από τους πολιτικούς προϊσταμένους του να παίρνει μέρος στο διπλωματικό πόκερ. Άλλοι ομοϊδεάτες του όμως, πολεμούν ήδη μαζί με τις ναζιστικές Ουκρανικές Λεγεώνες εναντίον αμάχων και γυναικόπαιδων, καίνε, σφάζουν και βιάζουν.

Η κατάσταση στην Ουκρανία

Νταχάου5Οι αντάρτες πολεμούν την φιλοναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου, μέσα στο βαρύ χειμώνα, ενώ παράλληλα έχουν να αντιμετωπίσουν – εκτός από τον επίσημο στρατό και τις παραστρατιωτικές ναζιστικές συμμορίες – τη διακοπή της ηλεκτροδότησης και του νερού, καθώς και τις συνεχιζόμενες προβοκάτσιες από τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης, που παρουσιάζουν τους σύγχρονους «ελεύθερους πολιορκημένους», σαν ιδανικούς αυτόχειρες, οι οποίοι δήθεν βομβαρδίζουν τα ίδια τους τα παιδιά!
Ο Ουκρανικός στρατός, εκπαιδευμένος με τα Νατοϊκά πρότυπα, όχι μόνο δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους αντάρτες των «Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ», αλλά παρουσιάζει και συμπτώματα αποσύνθεσης, αφού μεγάλο τμήμα στρατιωτών κατανοεί την άδικη φύση του πολέμου. Έτσι μεγάλο τμήμα νέων – οι πληροφορίες κάνουν λόγο για το 50% – αρνούνται να καταταγούν και στις τάξεις του Ουκρανικού στρατού πληθαίνουν τα φαινόμενα λιποταξίας.
Μεγάλο τμήμα φαντάρων, που φεύγει από τις τάξεις του στρατού του Κιέβου, καταγγέλλει ότι κατατάχθηκε μόνο και μόνο εξαιτίας των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων – προβλημάτων επιβίωσης – που αντιμετωπίζει, καθώς εξαναγκάστηκε να πάρει μέρος στον άδικο και βρώμικο πόλεμο. Καταγγέλλουν ακόμα, πως πολλοί φαντάροι καταταχθήκανε με απειλές, για τη ζωή τους, από τους νεοναζί που λύνουν και δένουν μέσα στον Ουκρανικό στρατό.

Ο ανταγωνισμός, τα συμφέροντα και ο… Λένιν!

Ένας από τους Ρώσος αξιωματούχος του υπουργείου εξωτερικών, ο S. I. Chernyavskiy έγραφε τον Γενάρη του 1999, στο Mezhunarodnaya zhizn, στο άρθρο «Η στρατηγική της Ουάσιγκτον στον Καύκασο»:

«Ο σημαντικός όγκος κεφαλαίων τα οποία έχουν επενδύσει ήδη ή προτίθεται να επενδύσουν αμερικανικές εταιρείες στα πετρέλαια της Κασπίας εκφράζει την πρόθεση των ΗΠΑ να αποκτήσουν ισχυρή πολιτική και, κατ’ επέκταση, στρατιωτική παρουσία στην περιοχή του Καυκάσου. Ουσιαστικά, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια συμφωνία, επιχειρείται ήδη η ενσωμάτωση της περιοχής της Κασπίας στη σφαίρα των ζωτικών συμφερόντων των Ηνωμένων πολιτειών».

MprzenzinskiΟ Ζ. Μπρζενζίνσκι** στο βιβλίο του «Η μεγάλη σκακιέρα. Η Αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές», που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1998 από τις εκδόσεις Λιβάνη, γράφει με σαφήνεια:

«… Αν η Μόσχα ανακτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας, με τον πληθυσμό των 52 εκατομμυρίων, τους σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους και την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, η Ρωσία θα ανακτήσει αυτόματα τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να γίνει ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος, που θα ενώνει την Ευρώπη και της Ασία…».

Και για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία, συνεχίζει:

«… Σε κάποια στιγμή, θα μπορούσαμε να δούμε την εμφάνιση μιας πιο αντί-αμερικανικής συμμαχίας, η οποία θα καθοδηγούνταν από την Κίνα στην Ανατολική Ασία και την Ινδία και τη Ρωσία στην Ευρασία… Παρόλο που αυτή η σκέψη σήμερα μας φαίνεται παρατραβηγμένη, αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την πρώτη σινο-ινδο-ρωσική σύνοδο κορυφής στην Αγία Πετρούπολη, το καλοκαίρι του 2006, ορισμένοι Κινέζοι ειδικοί επί εξωτερικών θεμάτων έγραψαν νοσταλγικά ότι ο Λένιν είχε κάποτε υποστηρίξει μια αντιδυτική συμμαχία ανάμεσα σ’ αυτές τις τρείς χώρες. Και σημείωσαν πολύ εύστοχα ότι μια τέτοια συμμαχία θα αγκάλιαζε το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 44% της επιφανείας του κόσμου και το 22% του παγκόσμιου ΑΕΠ…».

Αυτός ο ανταγωνισμός είναι η αιτία της επανεμφάνισης του ναζισμού στην Ουκρανία, στη Λετονία και αλλού, αυτό ο ανταγωνισμός δίνει το ρυθμό στο χέρι που κρατά το τύμπανο του πολέμου στην περιοχή.

Λετονία είναι μία χώρα στην οποία αναγνωρίζονται σαν ήρωες τα ΕΣ-ΕΣ και οι συνεργάτες των ναζί, τα στρατόπεδα εξόντωσης βαφτίζονται «χώροι αναμόρφωσης», ενώ την ίδια στιγμή πολλοί Ρώσοι κάτοικοι (το 30% του πληθυσμού) στερούνται βασικών κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Η Γερμανική πολιτική και στρατιωτική επένδυση στους ναζιστές της Ουκρανίας φαίνεται πως δεν ήταν τυχαία επιλογή. Όλα δείχνουν πως το Βερολίνο κλείνει φιλικά το μάτι στους παλιούς συμπολεμιστές των ΕΣ-ΕΣ σε Ουκρανία, Λετονία και αλλού επενδύοντας στο φασισμό και το ρατσισμό, για να επιβληθεί στον γεωπολιτικό της ανταγωνισμό με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ.

** Ο Ζμπίγκνιου Μπρζενζίνσκι, σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ Κάρτερ την περίοδο 1977-1981, καθώς και στο Κέντρο Στρατηγικής και Διεθνών Μελετών, διετέλεσε καθηγητής στη σχολή «Ανώτερων Διεθνών Σπουδών» στο πανεπιστήμιο Χόπκινς της Ουάσιγκτον διδάσκοντας το μάθημα «Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική», (συγγραφέας πολλών βιβλίων που επικεντρώνονται στην ανάλυση των αντιτιθέμενων συμφερόντων στον σύγχρονο κόσμο και στην προβολή της στρατηγικής με την οποία οι ΗΠΑ θα κρατήσουν την πρωτοκαθεδρία στη γεωπολιτική σκακιέρα).

©Χρήστος Τσαντής, Φλεβάρης 2015

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s