Ψυχολογία

Η απόκρημνη όψη του ονείρου

Αντώνης Λιοδάκης : Γιώργος Φαλελάκης

Η απόκρημνη όψη του ονείρου

Ώρες βουβές ώρες μοναξιάς
Λίγη στοργή πολύς πόνος
Επεκτείνει περιοχές ελευθερίας μέσα του
Τελειώνει το τσιγάρο στοχαστικά
Είναι το τελευταίο του.
Άρπαξε τη σιωπή του να ξεφυλλίζει τον άνεμο
Η Κατερίνα τυλίγει πάγο στο συναίσθημα
Οι φίλοι της ταξιδεύουν στις ταράτσες
των γκρίζων κτιρίων
Σήκωσε την πνοή του στο μέρος του παράθυρου
Είπε «έχε γεια» στην πρώτη ηλιαχτίδα
Ξημέρωνε…

Γ. Φαλελάκης

Ο Αντώνης Λιοδάκης είναι ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής. Το κείμενο που ακολουθεί (αναδημοσίευση από το περιοδικό του ΑΠΘ «Κοινωνία και Ψυχική Υγεία) είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Γιώργου Φαλελάκη (1965-2006). Ο Γ. Φαλελάκης, ψυχικά πάσχων, ποιητής και ηθοποιός, αγωνίστηκε ενεργά για τα πιστεύω του συμμετέχοντας σε ημερίδες και δίνοντας συνεντεύξεις στον τοπικό τύπο. Υπήρξε ενεργό μέλος της θεατρικής ομάδας «Σχοινοβάτες» και της λέσχης «Ανήσυχα πνεύματα» του Θ. Ψ. Π. Χανίων. Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε αρκετές ποιητικές εκδόσεις. Συνεργάστηκε με τον κοινωνιολόγο Μανώλη Τζανάκη στη σύνθεση του βιβλίου «Χρόνια κουβαλάω τη ψυχοπάθειά μου. Τη χαρίζω στους γιατρούς-Ιστορία ζωής του Γιώργου Φαλελάκη».

Γκράφιτυ
φώτο: Χρήστος Τσαντής

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που κατηφόριζε την πλαγιά της Ραβδούχας προς την θάλασσα. Έτοιμος να πετάξει προς τον Μπάλο, έτοιμος να συναντήσει τα σύννεφα. Είχε φτιάξει φτερούγες Ικάρου για να συναντήσει λέει τον Ήλιο. Ή τουλάχιστο να τον πλησιάσει.
Έπεσε βαθιά στον κόσμο των λέξεων, στις εκφάνσεις της γλώσσας και στα παιχνίδια της, στη μετουσιωτική άλλη αλήθεια. Αναζητά την πηγή της λέξης, τις μυστικές διαδρομές της ύπαρξης, την κίνηση των βλεμμάτων, την σκουριά της μνήμης, το άρωμα του έρωτα, την σημαντικότητα της τρέλας.
Αυτός ο μεγάλος τυχαίος είναι-ήταν ο Γιώργος Φαλελάκης. Πέρασε για να συζητήσει το νέο πρόσωπο της ψυχιατρικής. Τα ποιήματά του γεμάτα υπαρξιακές κραυγές, γεμάτα αρώματα του Μανέ, γεμάτα ανάσες και ζωγραφιές έρχονται θεραπευτές των νοημάτων και των νοηματοδοτήσεων.

Ο Γιώργος Φαλελάκης έρχεται κάθετα στο γκρίζο τοπίο της ψυχιατρικής αλλοτρίωσης με τη μαγεία της μη-διεκδίκησης να χορέψει στην ιερή σκηνή του ψυχοδράματος, να συγκρουστεί με τη μελαγχολία και να τη μετατρέψει σε μυστική δύναμη. Έρχεται να κερδίσει τον χορό του ανθρώπου με το παιχνίδι του πνεύματος και να μας δείξει πιο καθαρά το «τρίτο» μάτι μας. Έρχεται σιωπηλός να ψιθυρίσει εσωτερικές ομιλίες ή φωνές -παραληρήματα στην βαθιά κρούστα της θάλασσας- που όλοι θέλουμε ν’ ακούσουμε.
Έρχεται ν’ ανοίξει υπαρξιακά παράθυρα στο είναι μας, να αναταράξει τα νερά της ραθυμίας μας, να φωτίσει τις νύχτες μας και να αποδώσει ουσία στα μικρά και τα ανθρώπινα.

Χανιά
Φώτο: Χρήστος Τσαντής

Ο Γιώργος Φαλελάκης «σπούδαζε» τα πάντα. Σπούδαζε τον εγκλεισμό, σπούδαζε τα ασυλικά αδιέξοδα, τις όποιες μεταρρυθμίσεις, τις όποιες θεραπείες. Οδηγούσε σαν μεγάλος μαέστρος τις θεραπευτικές προτάσεις και συνδιαμόρφωνε θεωρήσεις και μεγάλες αναπαραστάσεις. ‘Άνοιγε ουρανούς στο ψυχιατρικό γίγνεσθαι ανατρέποντας τις ονειρώξεις της ψυχιατρικής υποκρισίας.
Ήταν άμεσος, αποκαλυπτικός, απρόσμενος, με σθένος, για βιώματα ευτραπέλιος και διεισδυτικός για αδυναμίες και ελλείμματα. Υπερασπιστής του παρα- και του υπερ- του λόγου των ανθρώπων έμπαινε στις ψυχές μας με χορό και βλέμμα λυτρωτικό.

Τραγουδιστής και μεθυστής της γιορτής και της άνοιξης, της παρέας, της άφιξης και της αναχώρησης. Σε τρένα, σε υγρασίες, σε αποβάθρες, σε παγκάκια του πάρκου, σε καφενεία με καπνούς, σε απομονώσεις, σε ενέσιμες στιγμές ήταν εκεί να τα χαϊδέψει όλα με ποιήματα και να τ’ αφουγκραστεί σιωπηλά. Ήταν εκεί στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στα Χανιά να υπερασπιστεί το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός, να ‘σαι ο άλλος και να χαμογελάσει με τρόπο και νόημα στον κοινωνικό ρατσισμό που βιώνουν οι ψυχικά πάσχοντες. Είναι εδώ «εισβολέας» ακάθεκτος, λευκοντυμένος και αέρινος, να αναρωτηθεί για το γκρίζο τοπίο της καθημερινότητας. Αναστατώνει τις λέξεις μας και τις καθημερινές συμβάσεις μας. Μεθοδεύει και κινεί την αντίστασή μας.

Ο Γιώργος Φαλελάκης προκαλεί και προσκαλεί μια μέθεξη γιορτής χρωμάτων-αστέρων ονειρίζοντας το είναι μας στην πιθανότητα της αυγής. Παρακολουθεί την λάμψη, την κραυγή, τα μαχαίρια, το αίμα, το χάδι, στο τοπίο του τόπου της οικειότητας και τους νεολογισμούς της χαράς μας.
Η ποίηση του Γιώργου, ως χρόνος του άχρονου παρόντος, απογυμνώνει το παρόν και το παρελθόν από τη χρονικότητά τους και μας εισάγει στη λήθη της ανθρώπινης γέννας και στις πρωτόλειες κραυγές της.
Εμείς εγκλωβισμένοι και έγκλειστοι στο χρόνο μας, χρόνος αλλοτριωτικός, ετερόφωτος, ξένος, φοβούμαστε τη μετάλλαξη ελευθερίας και τινάγματος στο Επέκεινα.
Ο Γιώργος «έφυγε» νωρίς, αλλά το πέρασμά του «άνοιξε» τον κόσμο μας περισσότερο, έκανε τον κόσμο μας πιο μεγάλο.

Φώτο Χρήστος Τσαντής

Φώτο Χρήστος Τσαντής

Αναδημοσίευση από : «ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ»
Τριμηνιαία Επιστημονική Έκδοση για θέματα Υγείας και Κοινωνικού Αποκλεισμού

Ιδιοκτησία: Επιτροπή Ερευνών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Εκδότης – Διευθυντής: Μπαϊρακτάρης Κώστας

Επιστημονική Επιτροπή: Δικαίου Μαρία, Ζαφειρίδης Φοίβος, Μεγαλοοικονόμου Θεόδωρος, Μιχαήλ Σάββας, Μπακιρτζής Κων/νος, Μπιτζαράκης Παντελής, Πανταζής Παύλος, Παπαϊωάννου Σκεύος, Φαφαλιού Μαρία

Συντακτική Ομάδα: Γεωργάκα Ευγενία, Λαϊνάς Σωτήρης, Σταμάτη Γιούλη, Φίγγου Λία, Φραγκιαδάκης Κων/νος

Εποπτεία Τεύχους: Μεγαλοοικονόμου Θεόδωρος, Φαφαλιού Μαρία
Επιμέλεια κειμένων: Σταμάτη Γιούλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s