Ποίηση

Είναι κάτι αγάπες…

Είναι κάτι αγάπεςΕίναι κάτι αγάπες ολοζώντανες, βαφτισμένες στην κολυμπήθρα της ψυχής..
Είναι κάτι αγάπες που μαθαίνουν απ’ την αρχή τα βήματα.
Λίγο αδέξιες στην αρχή, μα έτοιμες να χορέψουν μαζί, καιρό πριν γνωριστούνε..

Τα χρόνια που πέρασαν μοιάζουν σταθμοί και γέφυρες,
διαδρομές, λες, ταγμένες να υπερασπιστούν αυτή τη νέα στιγμή.
Μια καινούργια αρχή, σαν βάρκα παρθένα έτοιμη να ριχτεί στο πέλαγος..

Είναι κάτι αγάπες που μάθανε να κοιτάζονται στα μάτια..
Περιγελάνε τους χτεσινούς σταθμούς, τις χτεσινές γέφυρες..
Τα χρόνια τους πέφτουνε σαν βροχή απ’ τον ουρανό
και δροσίζουν τη γη, ποτίζουνε το χώμα..

Είναι κάτι αγάπες που τολμάνε ν’ αγαπιούνται,
που αγκαλιάζονται και συντρίβουν τα σύνορα του χρόνου..
Πετάνε το έρμα και σηκώνουν το αερόστατο πιο ψηλά, πάνω απ’ τα σύννεφα..

Είναι κάτι αγάπες μαχητικές,
που δεν έλιωσαν στο χυτήριο της ισοπέδωσης
και βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα σε έναν κόσμο αφυδατωμένο από όνειρα..

Είναι κάτι αγάπες που ρωτούν ξανά και ξανά πως θα ανέβουν πιο ψηλά
ψάχνοντας τη ροή ταξιδεύοντας..
έμπιστες, αφοσιωμένες, παιχνιδιάρες, ξαναχτίζουν καθημερινά
το δεσμό της λευτεριάς τους..

Είναι κάτι αγάπες που δεν μπαίνουν σε καλούπια, σε στερεότυπα,
αμφισβητούν τη γραφειοκρατία της τάξης και του καθωσπρεπισμού,
φέρνοντας, ξανά, σε πρώτο πλάνο τη σχέση, την επικοινωνία,
το Μαζί, τα δύο ολόκληρα που πλησιάζουν,
αυτόνομα κι ενωμένα,
ανεξάρτητα και συνδεδεμένα,
φέρνοντας κοντά τη ψυχή και τα σώματα, σε μια πρωτόβγαλτη, ολοκαίνουργια σύνθεση,
τέτοια, που όμοιά της δεν έχει,
ανταμώνοντας τη ζωή με ζήτα κεφαλαίο..

Είναι κάτι αγάπες, που γεννάνε την ομορφιά και τη δημιουργία,
ζητώντας κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή,
να πετάξουν ακόμη πιο ψηλά..
τα φτερά τους καίγονται μοναχά από πόθο
και αναδημιουργούνται συνεχώς για να πετάξουν και πάλι
ακόμη πιο σιμά στο φως..
πλησιάζουν τον ήλιο, γιατί είναι ήλιος κι οι ίδιες..
κι όλο ανεβαίνουν
ξαποσταίνουν, ανεβαίνουν, σταματούν, κοιτούν μια στιγμή πίσω
και ανεβαίνουν ξανά, όλο και πιο ψηλά..

Είναι κάτι αγάπες που αναπνέουν μαζί, ανασαίνουν στα χείλη,
κυλιούνται στην άμμο, βουτάνε στα νερά,
ανίκητες, γιατί δεν πολεμούν τον εαυτό τους,
απλά, σαν μωρό τον φροντίζουν,
σαν κήπο τον περιποιούνται…

Είναι κάτι αγάπες, αληθινές, γι’ αυτό και απρόβλεπτες
κρυστάλλινα νερά και αέρινες μουσικές
που ιχνηλατούν την άβυσσο..
Ικανές να ανθίσουν πάνω σε γκρεμούς κι απόκρημνα φαράγγια,
ικανές να απολαύσουν το αεράκι που φυσά στο μπαλκόνι..

Σ’ αγαπώ Μαρία Κ. και παιδί της Λευτεριάς…

Χρήστος Τσαντής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s