Κοινωνία και Πολιτική

Καραβάνια στο Αιγαίο

Μαρτυρίες προσφύγων

Πρόσφυγας από το Αφγανιστάν

Μετά από μία μέρα που μείναμε στα παράλια, νύχτωσε. Ήμασταν επτά άτομα (28 ακόμη φοβήθηκαν το ταξίδι με τη βάρκα και έφυγαν κατά τη διάρκεια της μέρας). Φοβηθήκαμε ότι οι τουρκικές αρχές θα μας απαγόρευαν να πάρουμε τη βάρκα για τη Χίο. Κατεβήκαμε στην παραλία στις 7 το απόγευμα. Μείναμε στην παραλία μέχρι τις 9. Κάναμε μία μικρή «συνέλευση». Τελικά, πήραμε την απόφαση. Μπορούσαμε να δούμε τα φώτα από το νησί της Χίου. Κινηθήκαμε προς τα εκεί. Κανείς μας δεν γνώριζε πώς να οδηγεί τη βάρκα. Δύο από μας έμαθαν πώς να την ελέγχουν μετά από μερικά λεπτά. Μετά από τέσσερις ώρες φθάσαμε στη Χίο και βρήκαμε μπροστά μας βουνά. Μείναμε στα βουνά για τρεις νύχτες.

Την τέταρτη νύχτα δεν είχαμε νερό ούτε φαγητό. Όλοι ήταν εξαντλημένοι. Περπατήσαμε για να δοκιμάσουμε την τύχη μας αγοράζοντας εισιτήρια για την Αθήνα το επόμενο πρωί. Είδαμε μια εκκλησία. Χτύπησα την πόρτα και ζήτησα νερό και φαγητό. Ήμασταν πάρα πολύ κουρασμένοι. Καθίσαμε δίπλα στην εκκλησία. Εμφανίστηκε ένα περιπολικό. Μπορούσαμε να ξεφύγουμε από εκεί αλλά τα πόδια μας δεν είχαν τη δύναμη να τρέξουν. Είχαμε συλληφθεί. Μας οδήγησαν στα containers στο λιμάνι. Ήταν ένα μέρος τρομερό. Ποτέ μου δεν είχα κοιμηθεί σε τέτοιο άθλιο μέρος στη ζωή μου.
Μας μετέφεραν στο camp. Σε ένα άρθρο είχα διαβάσει «Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν σύνορα». Στο camp οι άνθρωποι περικυκλώνονται από ψηλά βουνά και μεγάλη έκταση νερού (τη θάλασσα στο Βόρειο Αιγαίο). Καταντά δύσκολο να βλέπεις τόση ομορφιά σαν σύνορα που σε κρατούν φυλακισμένο.ΘάλασσαΥπήρχαν 10 σπιτάκια στο camp. Τα σπιτάκια σχεδιάστηκαν για δώδεκα άτομα. Μέναμε είκοσι σε κάθε σπιτάκι, εμένα και τους φίλους μου, μας έβαλαν σε σκηνή. Μας έδιναν δύο γεύματα την ημέρα. Δεν υπήρχε πρωινό. Η ποιότητα του φαγητού ήταν κάποιες φορές πολύ κακή. Ήταν πάντοτε παγωμένο, όχι καλά μαγειρεμένο, με λάδι που είχε άσχημη γεύση (πιθανόν ληγμένο). Το φαγητό δεν ήταν αρκετό. Πολλοί δεν μπορούσαν να φάνε καλά. Το δείπνο δίνονταν στις 7 το απόγευμα και το γεύμα στις 12:30 το μεσημέρι της επόμενης ημέρας (16 ώρες ανάμεσα στα δύο γεύματα). Ο υπεύθυνος στο camp μου είπε «Δεν επαρκούν τα κονδύλια για τρία γεύματα». Στην αρχή δεν υπήρχε νερό για να πλυθούμε από τις 10 το βράδυ έως τις 2 το μεσημέρι της επόμενης μέρας. Όλοι μετρούσαμε τις μέρες. Οι τελευταίες μέρες των τριών μηνών ήταν ανυπόφορες. Φοβόμουν. Που θα πήγαινα μετά το camp;

Πολλοί άρχισαν να αρρωσταίνουν από βρογχίτιδα, δερματοπάθειες, δυσκοιλιότητα και ανωμαλίες του ύπνου…Είδα κάποια στιγμή ακόμη και μικρά σκουλήκια μέσα στο νερό μα κανείς δεν με πίστεψε. Ούτε οι δικηγόροι όταν τους το είπα. Υπήρχε υπερπληθυσμός. Πολύ περισσότερος κόσμος από τη δυνατότητα του χώρου. (Φθάσαμε και τα 240 άτομα). Υπήρξαν καυγάδες ανάμεσα στους φυλασσόμενους και υπήρξαν αρκετές πέτρες και ξύλα (για τους περισσότερο θαρραλέους) για να χτυπήσουν ο ένας τον άλλο. Οι αστυνομικοί δεν ανέλαβαν δράση. Πήγαν όσους είχαν χτυπηθεί στο νοσοκομείο. Αφήσαμε το χώρο κράτησης με κακές αναμνήσεις. Αφήσαμε το χώρο κράτησης τα Χριστούγεννα. Εγώ τα είχα χάσει. Αποκάλεσα το καμπ «ζούγκλα». Αυτό ενόχλησε τη δικηγόρο.

Στη Χίο από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 10 το βράδυ περιμένοντας το πλοίο. Γνώρισα την καλοσύνη των ανθρώπων αντί για την ισχύ των αστυνομικών και των υπευθύνων του καμπ. Ένας αφγανός άρχισε να πονά στην κοιλιά του. Οι φίλοι με ξύπνησαν στις 3 τα ξημερώματα. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Πρόσεξα ότι ένας γιατρός μας συμπεριφερόταν σαν ταλιμπάν. Έκλαψα τη νύχτα, ήθελα να φωνάξω «Δεν είμαι ταλιμπάν» αλλά νομίζω ότι τα αυτιά του είναι κλειστά….Γιατί κάποιος να πιστεύει ότι όλοι οι αφγανοί είμαστε ταλιμπάν;

Περιοδικό Λάθρα, Τεύχος 3, Χειμώνας 2004

Πρόσφυγας από το Ιράκ

DSCN0953Φύγαμε με μία ξύλινη βάρκα. Είμαστε 55 άνθρωποι. Ανάμεσά μας 7 γυναίκες και τρία παιδιά. Έχουμε ξεκινήσει από τα παράλια της Τουρκίας την προηγούμενη νύχτα. Ταξιδεύουμε με μόνο οδηγό μας τα φώτα της απέναντι ακτής. Η Ευρώπη μπροστά μας. Κατά τις 3 τα ξημερώματα μας πλησιάζει σκάφος του λιμενικού. Ρίχνουν πάνω μας τους προβολείς. Φωνάζουμε «βοήθεια». Απαιτούν να σβήσουμε τη μηχανή. Φωνάζουμε δυνατά. Τους δείχνουμε τα παιδιά που έχουμε μαζί μας. Τους βλέπουμε να απομακρύνονται μέσα στη νύχτα. Συνεχίζουμε να τους καλούμε σε βοήθεια ξανά και ξανά. Προσπαθούμε να βάλουμε μπροστά τη μηχανή. Φοβόμαστε πολύ. Έχει κύματα. Κάποιοι από εμάς αρχίζουν να κλαίνε. Σχεδόν κανείς μας δεν γνωρίζει να κολυμπά. Έχουν περάσει 2 ώρες που είμαστε ακυβέρνητοι. Κάποια στιγμή επιτέλους η μηχανή παίρνει μπροστά. Βγαίνουμε προς την ακτή. Ενώ είμαστε πολύ κοντά, μας πλησιάζει και πάλι το σκάφος του λιμενικού. Αρχίζουν να πυροβολούν στον αέρα και το νερό προς το μέρος μας. Συνεχίζουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Για 5 λεπτά τουλάχιστον πυροβολούν προς το μέρος μας. Προσεγγίζουμε την ακτή. Αρχίζουμε να βγαίνουμε έξω.

Περιοδικό Λάθρα, Τεύχος 5, Φθινόπωρο 2005

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s