Λογοτεχνία

Θύμηση…

Η Μαρία καθόταν συχνά πλάι στο παραθύρι. Οι περίπατοι στη μεγάλη πλατεία κι οι παρέες τα καλοκαιρινά απογεύματα κάτω απ’ τον ίσκιο των δέντρων στον αυλόγυρο της εκκλησιάς, δεν ήταν πλέον στο πρόγραμμα. Αυτό, μονάχα τα παιδιά το τηρούσαν μ’ ευλάβεια. Σαν η καμπάνα βάραγε πέντε, ο τόπος γινόταν ένα τεράστιο μελίσσι που πλυμμήριζε απ’ τις φωνές και τα γέλια. Πότε χαλούσαν το κόσμο οι ανερχόμενοι «αστέρες» του ποδοσφαίρου, με τα κονσερβοκούτια τους αντί για μπάλα, κι άλλες φορές πάλι, ξυπόλητα, έπιαναν με τις ώρες το κυνηγητό που συνήθως κατέληγε σε πετροπόλεμο άλλοτε συμφωνημένο κι άλλοτε σκληρό κι εκδικητικό, ώσπου να τα μαζέψουν οι μανάδες απ’ το δρόμο. Όμως κανένας δεν έπαιζε μόνος. Σ’ όλα χρειάζονταν τουλάχιστον δυο κι η φαντασία να φτερουγίζει σαν πεταλούδα.
Η Μαρία, παλιότερα, σηκωνόταν απ’ το κρεβάτι και πήγαινε πέρα-δώθε στον διάδρομο που έβγαζε στην αυλή. Καθόταν έξω για λίγο, κοντοστεκόταν κοιτώντας σαν χαμένη δεξιά-αριστερά και ξανά πίσω πάλι, επέστρεφε στη θέση της δίπλα στο παράθυρο. Ίσα που φαινόταν από εκεί το μπακάλικο της κυρά-Τασούλας, όπου έκρυβε μέσα του όλες τις λιχουδιές του κόσμου.
Τώρα περνούσε ώρες ολόκληρες αμίλητη, ταξιδεύοντας νοερά. Γυρνούσε σ’ εύθυμες στιγμές, τότε που ακόμα έκανε όνειρα κι έπειτα πετούσε, σαν σπουργίτι, πάνω από σπίτια και αυλές ψάχνοντας αποκούμπι στις αναμνήσεις.
Κάθε σπίτι με τη δική του μικρή πλατεία. Κάθε αυλή κι ένα στέκι. Θυμόταν κι αναστέναζε…

(Μυθιστόρημα του Χρήστου Τσαντή στην τελική φάση επεξεργασίας του. Αναθεωρημένη επανέκδοση παλαιότερου, με προσθήκες λαογραφικών και ιστορικών στοιχείων στο παράρτημα)

Φώτο: Χρήστος Τσαντής

Φώτο: Χρήστος Τσαντής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s