Θέατρο

Θεατρική διασκευή της νουβέλας «Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης»

(Απόσπασμα από τη 2η σκηνή της θεατρικής διασκευής της νουβέλας του Χρήστου Τσαντή «Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης»)

Ίδιο σκηνικό.

Παπά-Φώτης: Εεε! Πού κρύβεσαι;

Μικρός πρίγκιπας: Εδώ! Εδώ είμαι (και ξεπρόβαλε πίσω απ’ το τοίχο).

Παπά-Φώτης: Σκιάχτηκες τους καβαλάρηδες;

Μικρός πρίγκιπας: Φοβήθηκα λιγάκι! Ποιοί ήταν αυτοί; Τί θέλουν;

Παπά Φώτης: Τέρατα, κυνηγοί! Αναθεματισμένοι! Δεν σβήνουνε στους χρόνους, μονάχα θεριεύουν. Λες και τους ταΐζει αίμα ο κόσμος, κι εκεί που λες: ανάσανα… προβάλουνε πάλι! Προύχοντες κι εξουσίες. Παναγιώταροι και Τούρκοι. Θύματα και θύτες που άλλο δεν ξέρουν παρά το φόβο και το μαστίγιο.

Μικρός πρίγκιπας: (προς τον κόσμο) Πω-πω.. ετούτος ο παππούς θα είναι κανένας γερό-σοφός, για να τα λέει έτσι. Ή θα έχει πιεί κάμποσα ποτηράκια ρακί… (προς τον παπά-Φώτη) Κι εσύ ποιός είσαι; Και πού τους ξέρεις;

Παπά-Φώτης: Είμαι ο παπά-Φώτης και γυρίζω καιρό σε τούτα τα μέρη. Πάλεψα για θάνατο μαζί τους. Νίκησα, έχασα, μα πάντα θα παλεύω. Πότε μένω και παλεύω, πότε φεύγω και παλεύω! Το πάλεμα γίνεται παντού. Δεν έχει τόπο. Μεταξύ μας… (χαμηλώνει τη φωνή του) το πιο πολύ φεύγω όμως..

Μικρός πρίγκιπας: (προς τον κόσμο) Δεν σου είπα εγώ.. πιωμένος είναι… (προς τον παπά-Φώτη) Και τί θέλουν;

Παπά-Φώτης: Προσκύνημα! Να σκύβεις, να δηλώνεις υπακοή, να κάνεις ό,τι σε προστάξουν. Α! Πότε-πότε, να φιλάς και το χέρι του δεσπότη! Να λες ευχαριστώ που σου κάνουνε τη χάρη και σ’ ανέχονται ανάμεσα στα πόδια τους!

Μικρός πρίγκιπας: Δεν καταλαβαίνω παπά μου. Γιατί να τα κάνουν όλα αυτά;

Παπά-Φώτης: Γιατί είναι πολλοί οι προσκυνημένοι κι έχουνε μάθει έτσι. Λυγάνε στους φόβους και λένε… έχει ο Θεός! Αλήθεια είναι! Έχει ο μέσα τους Θεός. Πάντα έχει αυτός αλλά δεν θέλουνε να το παραδεχτούνε και λένε… έχει ο απ’ έξω, ο υπεράνω, αυτός που δεν μπορεί ποτέ να δώσει, αν δεν σηκωθεί ο μέσα να γυρέψει και να παλέψει. Άμα τη ζητιανεύεις, ποτέ δεν θα τη βρεις!

Μικρός πρίγκιπας: Ποιά;

Παπά-Φώτης: Τη σωτηρία!

Μικρός πρίγκιπας: Μα εγώ δεν γυρεύω καμία Σωτηρία!

Παπά-Φώτης: Και τότε; Τί ζητάς εδώ του λόγου σου;

Μικρός πρίγκιπας: Εγώ ταξιδεύω, γνωρίζω τον κόσμο, ψάχνω για φίλους και κάνω μερικούς. Εδώ μ’ έφεραν τα σύννεφα. Εδώ στο σύνορο, είπα… θα κάνω μια στάση πριν κατέβω στη γη, να δω αν ισχύουν όσα μου είπε το σύννεφο. Γιατί αν ισχύουν μπορεί και να καταφέρω να σώσω το τριαντάφυλλο μου. Πώς να στο πω να με καταλάβεις;

Παπά-Φώτης: (προς τον κόσμο)  Μωρέ κάτι έχει πάρει τούτο το μικρό! (προς τον μικρό πρίγκιπα) Μίλα! Μίλα ελεύθερα. Τί φοβάσαι; Πριν από καιρό έτυχε να βρεθώ κι εγώ σε μια τέτοια θέση. Ήθελα να γλιτώσω τους ανθρώπους μου απ’ το θανατικό κι από τη πείνα. Κάψανε, σφάξανε οι Τούρκοι! Δεν χόρταιναν το αίμα! Αναγκαστήκαμε να ξεσπιτωθούμε. Γυρεύαμε σαν ζητιάνοι μια γωνιά να ξαναχτίσουμε τα σπιτικά μας. Αχ!» (αναστέναξε ο παπά Φώτης και γύρισε το βλέμμα κατά τον ουρανό). Συγχώραμε θεέ μου! Εμείς που σηκώσαμε το κεφάλι στον ξένο, βρήκαμε το μπελά μας από τα ίδια τα αδέρφια μας. Θα στιγματίζονταν όσοι μας μιλούσαν! Έτσι λέγανε! Ω..! Πόσα ψέματα είπανε! Πως είμαστε λεπροί και τάχα θα κολλούσανε όλες τις αρρώστιες του κόσμου έτσι και μας σίμωναν. Έπειτα βγάλανε εντολή να μη μας πλησιάζει, να μη μας μιλά, να μη μας βοηθάει κανένας. Τί να κάναμε; Πιάσαμε τις σπηλιές της Σαρακήνας να πεθάνουμε… με αξιοπρέπεια και ζωντάνια! Να κάνουμε σπίτια από τη πέτρα. Να αρχίσουμε μια νέα ζωή στους βράχους. Οι βράχοι όμως, σπίτια φτιάχνουν… ψωμί; Δεν γίνονται! Συγχώραμε πάλι θε μου! Πάνε τα θαύματα εκείνα τα παλιά. Τώρα δεν έχει θαύματα. Μα άλλο λέγαμε! Είπες… καλά άκουσα; Θέλεις να σώσεις το τριαντάφυλλο σου; Ένα λουλούδι δηλαδή;

Μικρός πρίγκιπας: Το μοναδικό μου λουλούδι. Το τριαντάφυλλό μου.

Παπά-Φώτης: Μόνο αυτό υπάρχει δηλαδή;

Μικρός πρίγκιπας: Μόνο για αυτό υπάρχω στη ζωή. Αν χαθεί, θα χαθώ κι εγώ μαζί του. Πώς να στο εξηγήσω;

Παπά-Φώτης: Με λόγια! Σ’ ακούω.

Μικρός πρίγκιπας: Ό,τι γίνεται σε ετούτο τον κόσμο επηρεάζει και τ’ άστρο μου. Αυτή είναι η αλήθεια αφού θέλεις να στα πω όλα. Αλλά συμβαίνει και το ανάποδο. Ό,τι γίνεται στον δικό μου πλανήτη έχει το αντίχτυπό του κι εδώ.

Παπά-Φώτης: Ό,τι γίνεται εδώ το ξέρω καλά! Έξω από εδώ, ομολογώ, δεν έχω γνώση.

Μικρός πρίγκιπας (μένει για λίγο σκεφτικός. Λέει προς τον κόσμο) : Μμμ! Μάλλον τον παρεξήγησα τον γέροντα. (προς τον παπά-Φώτη): Στον δικό μου πλανήτη δεν φυτρώνει τίποτα πλέον. Το χώμα σώθηκε. Η γη έμεινε στέρφα. Παλιότερα περνούσαν διάφοροι και στα ταξίδια τους έφερναν και μια χούφτα χώμα. Αυτό έφτανε για αρκετό καιρό. Ύστερα σταμάτησαν τα ταξίδια. Δεν ήξερα τι είχε συμβεί. Λες κι έπαψαν οι ταξιδιώτες τις αναζητήσεις και τις αποστολές. Σαν κάποιος να τους εμπόδιζε να φτάσουν σ’ εμένα. Έτσι, δεν υπήρχε άλλη λύση. Έπρεπε να το κάνω μόνος μου. Είχα έρθει και παλιότερα βέβαια. Εδώ στη γη έβρισκα πάντα αυτό που χρειαζόμουν. Πολλές φορές κουραζόμουν από το ταξίδι και στεκόμουν για λίγο να ξαποστάσω. Έτσι έμαθα κι εσάς, τους ανθρώπους αυτού του τόπου. Δεν σταματούσα ποτέ το ταξίδι όμως. Εσείς δεν ξέρω τι πάθατε και σταματήσατε!

Παπά-Φώτης: Τί θες να πεις; Μίλα ξεκάθαρα.(προς τον κόσμο) μωρέ λες; Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.. καλά το λένε!

Μικρός πρίγκιπας: Το χώμα, στον πλανήτη μου, έπαψε να δίνει τροφή και το τριαντάφυλλο μου μαραίνεται. Αν αυτό συνεχιστεί θα πεθάνει. Και τότε ο αστερισμός μου θα χαθεί. Κι άλλα πολλά αστέρια θα σβήσουν. Μα πιο πολύ με νοιάζει για το τριαντάφυλλο μου γιατί αν σβήσει αυτό… ε τότε πάει! Όλα θα χαθούν μαζί του κι εγώ δεν θ’ αντέξω. Αν δεν καταφέρω να πάω το καινούργιο χώμα στο άστρο μου, θα γίνει μεγάλο κακό!

Παπά-Φώτης: Από ένα τριαντάφυλλο δηλαδή κρέμεται η ισορροπία του κόσμου; (τρομαγμένος).

Μικρός πρίγκιπας: Απ’ το δικό μου τριαντάφυλλο. Κι από το χώμα που έχει ανάγκη, για να τραφεί.

Παπά-Φώτης: Σκύψε να πάρεις τότε. Χώμα πατούμε!

Μικρός πρίγκιπας: Δε γίνεται!

Παπά-Φώτης: Γιατί;

Μικρός πρίγκιπας: Γιατί πρέπει να είναι ποτισμένο στους χυμούς του νου, στου κορμιού τον ιδρώτα, στη θάλασσα μιας ψυχής ταξιδεύτρας. Αλλιώς δεν θα προσφέρει τίποτα.

Παπά-Φώτης: Τί να πω; Με έχεις ξαφνιάσει. Πολλά έχω δει. Πολλά έχω ακούσει μέχρι σήμερα. Τέτοιο πράγμα πρώτη φορά. Μου φαίνεται όμως πως λες την αλήθεια. Μεγάλο χρέος κουβαλάς! Και μπήκες μονάχος σε τέτοιο μπελά για όλους μας; Εσύ μικρέ μου έχεις κερδίσει από τώρα την βασιλεία των ουρανών!

Μικρός πρίγκιπας: Τί να σου πω; (κοιτάζοντας τον παπά με κάποια έκπληξη) Γνώρισα πολλούς βασιλιάδες μέχρι σήμερα. Άλλους πλούσιους και ματαιόδοξους, άλλους φτωχούς μα σοφούς, κάποιους εγωιστές και ψεύτες και κάποιους πρόθυμους να θυσιαστούν, πρώτοι αυτοί, για τους κατοίκους της χώρας τους. Πουθενά δεν άκουσα όμως για βασιλιάδες όλου του ουρανού! Αν υπάρχει και τέτοιος, ίσως κάποτε να τον συναντήσω. Πολύ θα το ήθελα! Πάντως παλιότερα που είχα έρθει στη γη μου μίλησε ένας άνθρωπος που ήταν βασιλιάς του εαυτού του. Τότε κι εγώ πίστεψα πως όλοι οι άνθρωποι ήταν μικροί βασιλιάδες αλλά τώρα δεν ξέρω!

Παπά-Φώτης: Πώς σε λένε νέε μου;

Μικρός πρίγκιπας: Είμαι ο Μικρός Πρίγκιπας. Έτσι με φωνάζουν όσοι με ξέρουν...

εξώφυλλο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s