Δραστηριότητες

«Ψυχόδραμα…αναπτύσσοντας την έκφρασή μας στη σκηνή», της Δανάης Χορομίδου

Ήταν ένα ήσυχο βράδυ του Μαρτίου. Άφηνε την απαλή μουσική να ενωθεί με τους ήχους της νύχτας. Χρειαζόταν ξεκούραση. Ήταν μια περίοδος από τις περίεργες, ούτε πολύ δύσκολη, ούτε πολύ εύκολη. Μυστηριώδης. Γεμάτη εκπλήξεις.
Ήταν μια περίοδος που, μια βρισκόταν στον ουρανό, μια στη γη. Ήταν μια περίοδος που κάτι πάλι έψαχνε, χωρίς να ξέρει ακριβώς τι. Ήταν μια περίοδος που κάτι συνέβαινε, μα δεν ήξερε τί ούτε γιατί.
Ήταν μια περίοδος που, σαν άλλες που είχαν περάσει, είχε ανάγκη από αυτήν : να μείνει μαζί της. Να συζητήσουν. Να της μιλήσει για τους πόνους που μόνο εκείνη ήξερε να μετατρέπει σε δύναμη.
Χρήστος ΤσαντήςΞάπλωσε στο κρεβάτι. Από το παράθυρο μπορούσε να δει μερικά ξεχασμένα αστέρια, ακατάστατα αφημένα στον ουρανό. «Χρειάζεται να ζεστάνει λίγο περισσότερο ο καιρός για να δείξετε ποια πραγματικά είστε, και πώς συνδέεστε με το σύμπαν», σκέφτηκε. Και ύστερα χαμογέλασε. Πόσο άραγε να έπρεπε να περιμένει μέχρι να έρθει και ο δικός ο καιρός ;
Και ενώ αφηνόταν να χαλαρώνει, έγινε εκείνο που περίμενε, εκείνο που ήλπιζε από καιρό : ήρθε εκείνη. Αυτή τη φορά, πιο σκοτεινή από ποτέ, μα από οσο μπορούσε να διακρίνει μες στο σκοτάδι, νόμισε ότι χαμογελούσε.
-Γεια σου.
-Γεια σου και σε σένα! Ήρθες επιτέλους… Το ξέρεις ότι σε περίμενα ;
-Ξέρω, ό,τι θέλεις να ξέρω.
-Λοιπόν ; Αν είναι όπως τα λες, θα μπορείς να με γλυκάνεις με το λόγο σου…
-Σίγουρα μπορώ..και θέλω…τόσο καιρό μαζεύτηκαν πολλά. Δεν ξέρω από πού να πρωτοαρχίσω…Εσύ τι θα ήθελες πιο πολύ να μάθεις;
-Θα ήθελα να μάθω, αν βρίσκομαι στο σωστό δρόμο. Αν όλα όσα για τα οποία αγωνίζομαι καθημερινά έχουν πραγματικά νόημα.
-Ναι έχουν. Φυσικά έχουν. Μα δεν μπορείς να το δείς ; Το να προσπαθείς να ζεις αυθόρμητα , είναι η αρχή και το τέλος μαζί.
-Τι εννοείς; Μην μιλάς με αινίγματα, χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
-Εννοώ ακριβώς αυτό που λέω και τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω. Δεν αγωνίζεσαι κάθε μέρα ; Δεν προσπαθείς κάθε μέρα;
-..να ζω αυθόρμητα ;
-Να ζεις αυθόρμητα.
-Το προσπαθώ.
-Αυτό είναι λοιπόν. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Είσαι στο σωστό δρόμο. DSC01803Είσαι στο δρόμο της καρδιάς σου. Αφουγκράζεσαι και πράττεις. Όταν ακολουθείς την καρδιά σου, δεν υπάρχει λάθος. Όταν ακολουθείς την καρδιά σου, δεν υπάρχει φόβος. Όταν ακολουθείς την καρδιά σου, εκφράζεις ένα-ένα τα κομάτια του εαυτού σου. Όσα υπάρχουν μέσα σου, βρίσκονται εκεί για κάποιο λόγο. Βρίσκονται εκεί για να τα εκφράσεις. Όσο πιο πολύ τα εκφράζεις, τόσο πιο ευτυχισμένος είσαι. Όσο πιο ευτυχισμένος είσαι, τόσο πιο πολύ ευτυχισμένους μπορείς να κάνεις τους άλλους.
-….όσο πιο αυθόρμητος είμαι, τόσο πιο ευτυχισμένος είμαι. Τόσο περισσότερο μπορώ να ωφελώ τους άλλους, τόσο περισσότερο αυτοί να επωφελούνται από μένα…
-Ναι. Γιατί, όπως εσύ δεν υπάρχεις αν δεν σε ονομάσουν οι άλλοι, δεν μπορείς να ευτυχήσεις αν οι άλλοι δεν είναι ευτυχισμένοι. Εσύ είσαι όταν υπάρχουν οι άλλοι, οι άλλοι υπάρχουν σύμφωνα με εσένα, και όλοι είστε σύμφωνα με το σύμπαν.
-Και το σύμπαν είναι σύμφωνα με εμάς
-Και το σύμπαν είναι σύμφωνα με εμάς. Το σύμπαν είναι ατελείωτη δημιουργικότητα. Και εμείς είμαστε μέρος της. Μας δημιουργεί όσο τη δημιουργούμε. Το δημιουργούμε με την κάθε μας έκφραση κάθε στιγμή. Όσο πιο αυθόρμητη- δηλαδή συντονισμένη- είναι η έκφρασή μας με αυτό που είμαστε, τόσο πιο όμορφη είναι η δημιουργία ,όσο πιο όμορφη είναι η δημιουργία μας- η έκφρασή μας κάθε στιγμή-τόσο πιο όμορφο το σύμπαν.
-…..ο κόσμος είναι πιο όμορφος, όταν ο καθένας δημιουργεί και συνδημιουργεί…όταν ο καθένας εκφράζει αυτό που πραγματικά είναι…τότε, έχει και δύναμη απεριόριστη…έχει κάτι μέσα του, που με κανένα τρόπο δεν μπορεί να καταστραφεί…δεν μπορεί να καταστραφεί, γιατί δεν έχει τα θεμέλιά του έξω…έχει τα θεμέλιά του μέσα..
-..στην ατέλειωτη δημιουργικότητα.
-..και τότε, ό,τι μου συμβαίνει, μπορώ να το καλοδεχτώ…μπορώ να το αντιμετωπίσω…τότε δεν χάνομαι σε αναπολήσεις του παρελθόντος, ούτε σε προσδοκίες του μέλλοντος…άρα …, τότε μπορώ να ζω…
-Στο παρόν.
DSCN0551-Στο παρόν εκφράζω κάθε αναπόληση του παρελθόντος και κάθε προσδοκία του μέλλοντος…και…κάθε στιγμή της ζωής μου έχει νόημα. Κάθε στιγμή της ζωής μου, ζω…

Μα όσο το βάρος αυτής της διαπίστωσης ζυγιζόταν μες το μυαλό, η σκιά χάθηκε, χωρίς να πει άλλο τίποτα.
«Μην με αφήνεις τώρα!», κατάφερε να αρθρώσει… «Πώς θα αναλάβω την ευθύνη της κάθε στιγμής;…Πώς θα κάνω την κάθε στιγμή ατέλειωτη δημιουργικότητα. ;… Δεν μπορώ! Δεν μπορώ! Πρέπει να με βοηθήσεις! Σε παρακαλώ! Δεν μπορώ χωρίς τη βοήθεια σου να αναλάβω την ευθύνη των συναισθημάτων μου!»
Ήταν τα τελευταία λόγια που κατάφερε να της πει.
Από τότε, εκείνη δεν παρουσιάστηκε ποτέ ξανά. Πότε-πότε, κάτι ένιωθε που ακολουθούσε ή παρακολουθούσε. Άλλες φορές η αίσθηση ήταν εντονότερη, άλλες ασθενέστερη. Πότε-πότε γύρναγε ξαφνικά το κεφάλι μήπως τη δει.
Κι όσο περισσότερο ζούσε τα συναισθήματα και έπαιρνε την ευθύνη τους ,τόσο αυτή εξαφανιζόταν. Όσο αγωνιζόταν να ζει αυθόρμητα, τόσο έχανε τα ίχνη της. Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια, ώσπου χάθηκε τελείως.
Μα συνέχιζε να παλεύει, και μπορούσε πια να ζει την κάθε στιγμή. Μπορούσε πια να νιώσει πως την κάθε στιγμή εκφράζεται στο σύμπαν μοναδικά. Ακολουθούσε το δρόμο της καρδιάς. Δεν είχε τίποτα να φοβηθεί, γιατί αφού ακολουθούσε το δρόμο της καρδιάς, δεν υπήρχε λάθος.
Οι άλλοι, σαν από θαύμα το καταλάβαιναν. Τους μαγνήτιζε. Και όσο τους μαγνήτιζε, τόσο έπαιρνε δύναμη για να γίνεται αυτό που είναι. Ήξερε ότι ήταν επειδή και για αυτούς. Βίωνε τόσο πολύ την ευτυχία που μπορούσε πια να μοιράζει την περίσσια σε αυτούς που αγαπούσε, αλλά και σε αυτούς που την είχαν περισσότερο ανάγκη. Βίωνε την εσωτερική ελευθερία. Και τελικά, τελικά αγαπούσε.
FOTO 047Μια μέρα του καλοκαιριού, ντάλα ήλιος, ζέστη ανυπόφορη, αποφάσισε να πάει στη θάλασσα να περπατήσει να αναπνεύσει το ιώδιο και το οξυγόνο της, να χαθεί κάτω από τον ήλιο, μέσα στη θάλασσα και γιατί όχι ; να κολυμπήσει άμα τύχαινε να το θελήσει.
Έτσι και έκανε. Διάλεξε μια αγαπημένη παραλία, όχι πολύ έξω από την πολύκοσμη και πολυάσχολη Αθήνα.
Μέσα σε λίγη ώρα, μπορούσε να νιώσει από κοντά πώς το παρελθόν και το μέλλον μπορούσαν να χωρέσουν στο παρόν. Γιατί εκεί, δεν υπήρχε κάτι καλύτερο από το παρόν.
Η βόλτα άρχισε δειλά, μα όσο προχώραγε τόσο ένιωθε τα βήματα που βούλιαζε στην άμμο. Τα βήματα γίνονταν ολοένα πιο αληθινά. Άλλοτε αλαφροΐσκιωτα, άλλοτε βαριά. Και όσο περπάταγε, τόσο πιο αληθινά.
Ξάφνου, σταμάτησε. Καθώς ιδρώτας έτρεχε γύρω από το μέτωπο, γύρισε τη ματιά πίσω και είδε τα ίχνη. Ένα μονοπάτι είχε δημιουργηθεί.
Ύστερα κοίταξε μπροστά και φαντάστηκε τα ίχνη που σε λίγο θα δημιουργούσε. Μα νιώθοντας το αεράκι της θάλασσας να δροσίζει το ιδρωμένο πρόσωπο, αγνάντεψε το πέλαγος.
Και σταμάτησε να σκέφτεται. Μονάχα ένιωθε.
Ένιωθε την ευτυχία να είναι άνθρωπος που μπορεί να αφήνει ίχνη στην άμμο, να νιώθει το φύσημα του ανέμου, να οσμίζεται την αύρα της θάλασσας και να μπορεί να αγναντεύει τον ορίζοντα.
Και τότε, μέσα στην κατάσταση αυτής της μέθης, συνειδητοποίησε τι γινόταν. Δεν είχε σκιά! Δεν είχε σκιά! Δεξιά, αριστερά, πίσω, μπροστά, πουθενά! Δεν υπήρχε πουθενά!
Μα πώς είναι δυνατόν; Ένιωθε λες…. Ένιωθε λες; Μα ναι, ένιωθε λες και το σώμα είχε απορροφήσει τη σκιά! Ναι, ναι αυτή ήταν! Όσο χαλάρωνε, όσο αφηνόταν, καταλάβαινε όλο και πιο πολύ, ότι ήταν ένα με τη σκιά!
Κοίταξε τους άλλους ανθρώπους που βολτάριζαν μακριά, παρατηρώντας τις σκιές τους. Άλλες μεγαλύτερες, άλλες μικρότερες. Ανάλογα με το πόσο φως έπεφτε πάνω τους. Όσο λιγότερο το φως, τόσο μεγαλύτερη η σκιά. Όσο περισσότερο το φως, τόσο μικρότερη η σκιά.

ψυχόδραμα 1«Αν όλοι καταφέρναμε να απορροφήσουμε τη σκιά μας, θα μπορούσαμε να απορροφήσουμε και όλα τα χρώματα του κόσμου. Γιατί όλα τα χρώματα του κόσμου είναι απορροφημένα στο μαύρο της σκιάς μας».
Αμέσως μόλις σκέφτηκε αυτό, μια γνώριμη φωνή διαχύθηκε στο σώμα λέγοντας : «Το χρέος σου τώρα που έμαθες ότι αποτελείσαι από όλα τα χρώματα του κόσμου, είναι να τον χρωματίσεις με καθένα από αυτά. Να τα αγαπάς, να τα τιμάς, να τα εκμεταλλεύεσαι προς όφελος των άλλων. Τώρα πια δεν έχεις ανάγκη να ψάχνεις, να φοβάσαι ή να ελπίζεις σε ένα Θεό. Ο Θεός είσαι Εσύ».
Πέταξε τα ρούχα και όρμησε προς τη θάλασσα.

πρωτοβουλία στην αλλαγή ,μια εναλλακτική φιλοσοφία ζωής

«All the world’s a stage,
And all the men and women merely players;
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts”

Shakespeare

Έχουμε μπει πλέον σε μια νέα εποχή, θα έλεγα ότι είναι η εποχή να ανακαλύψουμε το «ανθρώπινο» μέσα μας!
Χρειάζεται να μάθουμε από την αρχή -μιας και ποτέ κανείς δε μας το δίδαξε- την τέχνη να ακούμε και να φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Όταν η ψυχή μας πονάει, μπορούμε να τη φροντίσουμε, όπως φροντίζουμε το σώμα μας όταν αρρωσταίνουμε.
Ο ψυχισμός μας είναι ένα ζωντανό κομμάτι, που όπως το σώμα μας, έχει ανάγκες, μιλά με τη δική του γλώσσα, χρειάζεται την προσοχή μας.
Είναι φυσιολογικό να έχουμε ψυχικές ανάγκες, είναι μη φυσιολογικό να έχουμε μια νεκρωμένη ή μηχανική ψυχή.
Έχουμε λάβει στερημένη παιδεία για τη σπουδαιότητα μιας καλής ψυχικής υγείας στην καθημερινότητά μας και του τρόπου για να την αποκτήσουμε και να τη διατηρούμε.
Χρήστος ΤσαντήςΧρειάζεται πια να παραδεχτούμε, ότι η φροντίδα του εσωτερικού μας κόσμου δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μια φυσιολογική ανάγκη κάθε έξυπνου ανθρώπου που προσπαθεί για το καλύτερο.
Το ψυχόδραμα είναι ένας από τους τρόπους για να γνωρίσουμε και να συμφιλιωθούμε με τον άνθρωπο που πραγματικά είμαστε.
Είναι ένας από τους τρόπους να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας, να βρούμε και να μάθουμε να εκφράζουμε την κρυμμένη δημιουργικότητα μέσα μας.
Ένας από τους τρόπους να γίνουμε περισσότερο «ανθρώπινοι», αυθεντικοί: αυτά που λέμε, να είναι σύμφωνα με αυτά που νιώθουμε και με αυτά που εκφράζουμε.
Να έχουμε αρμονία, ψυχική ευελιξία, χιούμορ, φαντασία, αφέλεια: τη φρέσκια ματιά και τον ενθουσιασμό του παιδιού μέσα μας.
Είναι η εκμάθηση της συμβίωσης και μιας νοοτροπίας ζωής βασισμένης στη συνεργασία.
Είναι η ανανέωση της ελπίδας μας στη ζωή, στην ελπίδα μας για το «ανθρώπινο», στο δεσμό μας με τη ζωτικότητα!
Το ψυχόδραμα ξεκινά από τη δική σου πρωτοβουλία για μια πιο ποιοτική και ευτυχισμένη ζωή.
Ας ρίξουμε τις μάσκες!

ψυχόδραμα: το θέατρο της αλήθειας… και τι κάνω σε μια ομάδα ψυχοδράματος;

Απλούστατα καλείσαι να είσαι ο εαυτός σου και να αφήσεις την ψυχή σου να δράσει!
Τα θέματα που «εξερευνώνται» προτείνονται από τα μέλη της ομάδας και συνήθως προκύπτουν από την αυθόρμητη αλληλεπίδραση τους στο «εδώ και τώρα» της συνάντησης.
Θα έχεις την ευκαιρία να απεικονίσεις επί σκηνής την πραγματικότητά σου και να περιηγηθείς μέσα σε αυτήν καθώς και μέσω της δράσης, να βιώσεις και να αναβιώσεις καταστάσεις, γεγονότα, όνειρα, συμπεριφορές της ζωής σου.
Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της συμβολικής αναπαράστασης και της εκδραμάτισης επί σκηνής του θέματος που κάθε φορά αναδύεται.
μάσκεςΗ αναπαράσταση και η εκδραμάτιση γίνονται με τη χρήση αντικειμένων που συμβολικά αντικατοπτρίζουν σημαντικά στοιχεία του «πρωταγωνιστή» και με την επιλογή μελών της ομάδας σε ρόλους που αυτός εισάγει και σχετίζονται με το θέμα του.
Η ψυχοδραματική σκηνή είναι ο ασφαλής χώρος όπου μπορείς να πειραματιστείς, να αναπτύξεις τη φαντασία σου, να ξαναγίνεις παιδί, να εκφραστείς ελεύθερα, να βιώσεις διάφορες πτυχές του εαυτού σου και των άλλων, να αποφορτιστείς συναισθηματικά, να αναπτύξεις τους ρόλους που θα διευκολύνουν τη λειτουργία σου.
Μέσα στην ομάδα και από την ομάδα δουλεύονται τόσο οι προσωπικοί στόχοι των μελών, όσο και της ομάδας ως συνόλου, και αυτή αποτελεί πλαίσιο στήριξης, αμοιβαίου μοιράσματος, συναισθηματικού αγγίγματος και ερέθισμα για ανάπτυξη, με το συντονιστή ως συνοδοιπόρο σε όλη αυτή την προσπάθεια.

Tί διαφορετικό έχει να μου προσφέρει το ψυχόδραμα από άλλες ψυχοθεραπευτικές μεθόδους;

Στήνοντας στη σκηνή και αναπαριστώντας τον εσωτερικό σου κόσμο, συνειδητοποιείς και αποκτάς μια νέα οπτική της συμπεριφοράς σου και της συμπεριφοράς των άλλων. Εκδραματίζοντας και βιώνοντας σε βάθος τα θέματα που αντιμετωπίζεις, το σώμα σου και ο εσωτερικός σου εαυτός σε καθοδηγούν σε νέες δημιουργικές «λύσεις» (νέους ρόλους), νέες συμπεριφορές, πιο λειτουργικές στην προσωπικότητά σου. Τις νέες αυτές «συμπεριφορές», δεν τις αντιλαμβάνεσαι μόνο νοητικά, αλλά πράγματι τις δοκιμάζεις, τις παίζεις, ώσπου κάποια στιγμή να τις οικειοποιηθείς και να αποτελέσουν εφόδια σε όλη σου τη ζωή!
Έτσι, το ψυχόδραμα πάει ένα βήμα παρακάτω από την κλασική «γνωστική» ανάλυση του εαυτού μου: στον πολύ αληθινό πειραματισμό και στο χτίσιμο του καινούριου, επιθυμητού εαυτού μου.
Η δουλειά με το υγιές μας κομμάτι: να αναγνωρίσουμε τα θετικά μας στοιχεία και ικανότητες και να τις αναπτύξουμε ακόμα περισσότερο!
Η δυνατότητα να δουλέψω «συμβολικά», καλλιτεχνικά, τα όσα διαπραγματεύομαι.
Η φαντασία, το χιούμορ, το παιχνίδισμα, η αμεσότητα!

τί κάνει ο συντονιστής στο ψυχόδραμα;

ΨυχόδραμαΕίναι ο «παραγωγός» των δραμάτων του εκάστοτε «πρωταγωνιστή» και των δραμάτων της ομάδας ως συνόλου. Με άλλα λόγια αφουγκράζεται, φέρνει στην επιφάνεια και «παράγει» στη σκηνή, τα θέματα που κάθε φορά διαπραγματεύονται τα μέλη της ομάδας. Αντίστοιχα, «παράγει» στη σκηνή τα κομμάτια που ο «πρωταγωνιστής» διαπραγματεύεται συνειδητά ή ασυνείδητα στη δουλειά με τον εαυτό του, χρησιμοποιώντας τις ψυχοδραματικές τεχνικές.
Ταυτόχρονα δουλεύει ως κλινικός αναλυτής, ομαδικός αναλυτής, κοινωνιομέτρης και συστημικός θεραπευτής.

ενδιαφέροντα όλα αυτά αλλά εγώ μπροστά σε άλλους…;;;

Κάτι που προβληματίζει πολλούς ανθρώπους όταν πρωτοακούν για το ψυχόδραμα και τους αγχώνει, είναι η έκθεση σε αγνώστους, στην ομαδική διαδικασία.

Αυτό το άγχος είναι φυσιολογικό και όλοι όσοι συμμετέχουν σε ομάδες ψυχοδράματος το νιώθουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.
Είναι μέρος της δουλειάς του συντονιστή να διαχειριστεί αυτόν τον αρχικό «φόβο» των μελών της ομάδας και να θέσει τις βάσεις για ένα κλίμα βασικής ασφάλειας και δημιουργικής συνεργασίας.
Όπως και να έχει, ο ρυθμός του καθένα στο πόσο και πώς θα εκφραστεί είναι απολύτως σεβαστός. Δεν χρειάζεται να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, ή να κάνεις κάτι που δεν θες ή δεν νιώθεις έτοιμος να κάνεις.
Θα ξαφνιαστείς με το πόσο ευκολότερα από όσο νόμιζες, θα ξεπεράσεις αυτόν τον αρχικό φόβο έκθεσης και πόσο εύκολα θα έρθεις σε ουσιαστική επαφή με άτομα που σου ήταν άγνωστοι μέχρι πριν λίγο!
Είναι μια από τις μαγείες του ψυχοδράματος, που ακόμα εξακολουθεί να εκπλήσσει και μένα!!!

J.L.Moreno, ο δημιουργός…

Εμπνευστής της μεθόδου του ψυχοδράματος είναι ο ψυχίατρος και πρωτεργάτης της ομαδικής ψυχοθεραπείας και της κοινωνιομετρίας, Jacov Levy Moreno (1889-1974).
Ιδρύοντας το θέατρο του αυθορμητισμού ήδη από το 1922- ένα θέατρο όπου οι ηθοποιοί έπαιζαν αυτοσχεδιάζοντας ιστορίες που διηγούνταν το κοινό ή κοινωνικά θέματα της καθημερινότητας- το γνωστό στις μέρες μας Playback Theatre- διαπίστωσε τη θεραπευτική αξία της δράσης και εμπνεύστηκε τις βασικές τεχνικές της θεραπευτικής μεθόδου που αργότερα αποκάλεσε «ψυχόδραμα» (= δράση της ψυχής).
Σήμερα, μέθοδοι και πρακτικές του ψυχοδράματος εφαρμόζονται ανά τον κόσμο, τόσο στον τομέα της ψυχοθεραπείας, αλλά και σε άλλους τομείς ανάπτυξης και οργάνωσης της κοινωνικής ζωής.

Δανάη

Δανάη Χορομίδου Ψυχολόγος-Ψυχοδραματίστρια

Πηγή: http://danaichor.blogspot.gr/2012/01/moreno.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s