Λογοτεχνία

Μελισσάνθη, Ρώμος Φιλύρας, Ν. Βρεττάκος, Γ. Τσουκαλάς…

«Να ζεις χίλιες ζωές μαζί μέσα σε μια ζωή»

Μελισσάνθη-Γράμμα

Με τη ψυχή σε περιμένω. Με το σώμα μου
όλο, στον πόθο τεντωμένο σαν χορδή
Τις νύχτες οι αναμνήσεις κάτω από το δώμα μου
νοσταλγικοί διαβαίνουνε κιθαρωδοί
Κι όλο πληθαίνουνε τα δάκρυα στο άγρυπνο όμμα μου
που πλάθει τ’ όραμά σου πάλι, ως να σε δει
Με το παράπονο μικρού παιδιού στο στόμα μου
πουλί κουρνιάζω, σ’ ανεμόδαρτο κλαδί
Πλάι στο τραπέζι μένει ανέγγιχτο το δείπνο μου
του αγνώστου οι τρόμοι μπαίνουνε στην κάμαρά μου
κι όλοι οι άγριοι εφιάλτες μέσ’ τον απροστάτευτο ύπνο μου
μα τη χαρά, μα τον καημό του γυρισμού
και μα την πίκρα ενός καινούργιου χωρισμού
ω μην αργήσεις περισσότερο μακριά μου

Ρώμος Φιλύρας-Χρώματα και ρίγη

Κι έφευγαν τα φθινόπωρα κι έρχονταν οι ανοίξεις
κι εγώ μόνος απόμεινα εδώ στην εξοχή,
προσμένοντας παντοτινά τα θύρα να μ’ ανοίξεις
με μια ανέγνωρη χαρά για κάποια αναψυχή.

Τάχα πως έλπιζα, ζωή καινούργια, στο πλευρό σου
να σ’ αγαπήσω σήμερα ή αύριο πιο πολύ
στο σεληνόφως φανερά, στον αυγινό χορό σου,
στην ηλιοφώτιστη γωνιά, σαν το δειλό πουλί.

Μα έμεινα πάλι, Αβεσσαλώμ πιστός στην ειμαρμένη,
έμεινα μόνος κι έρημος σε μαρτυρίων νυχτιές
στις χειμωνιές τις άνανθες, με μια μόνο ανθισμένη,
στο κρύο, τριανταφυλλιά, στις δυσμικές φωτιές.

Νικηφόρος ΒρεττάκοςΠροσκλητήριο

…Κοιτάχτε αυτή τη θάλασσα που δίχως
ακτή λαμποκοπά, κι αυτού του δέντρου
το λύγισμα, με πόση εμπιστοσύνη
δεν κρέμεται στον άνεμο! Κοιτάχτε
τα ράμφη των πουλιών που ακινητούνε
το μεσημέρι, τους σκισμένους βράχους…
Ασύγκριτη είναι η μέρα που απ’ το βάθος
με κυκλικές ψηλώνει παρελάσεις
κι απέραντος ο κόσμος! Σηκωθείτε!
Η θάλασσα ανεβαίνει στην αυλή μας
κ’ οι ορίζοντες χτυπούν τις πόρτες μας!

Πάνω απ’ το δροσερό κι ήσυχο κύμα
Ξαναγυρίζει η άνοιξη. Τ’ αγέρι
πηδά απ’ της χαραυγής τη ρόδινη άχνα
στη θεία μας Γη! Τα μέτωπα αναπνέουν
κι ανθίζουν τα χαμόγελα που πλέκουν
το μέλλον της ζωής. Αγαπηθείτε…

Γιατί, αδελφοί, να κάνουμε τις νύχτες
στοχαστικές, τις μέρες να βαραίνουν
απ’ τη μελαγχολία τους, τραβηγμένες
στων θαλασσών τις άκρες; Τί στοιχίζει
στ’ αηδόνι το τραγούδι κι η ευγένεια
στην πρωινή βροχή; Αγαπηθείτε…

Ας κλείσουμε κι εμείς τον προορισμό μας
καθώς αυτός ο ήλιος εκεί πάνω.
Ας φεύγουμε ανεβαίνοντας. Και τέλος
ας κάμψουμε τα σύνορα του Κόσμου,
καθώς εκείνος, μ’ αναμμένα ρόδα…

Γ. ΤσουκαλάςΖωή

Εζήτησες πολλά. Η ζωή δεν μπόρειε να τα δώσει.
Είπες: θα φύγω! Κι έφτασες στο χείλος του γκρεμού.
Κι όταν το χάος αντίκρυσες, μάταια τα βρήκες όλα
πήρες το δρόμο, σκεφτικός, ξανά του γυρισμού.

Κ’ είπες: θα φτιάξω έναν δικό μου κόσμο και θα ζήσω.
Κύμα πλημμύριζε η ζωή τα στήθη σου με ορμή.
Βρήκες το μέγα μυστικό που διώχνει την ανία:
Να ζεις χίλιες ζωές μαζί μέσα σε μια ζωή.

Να φεύγεις το περίβλημα του τραγικού εαυτού σου.
Να λες: αμφέβαλλα συχνά, κι επίστεψα πολύ.
Να απομακρύνεις τ’ όνειρο από σε, κι ύστερα πάλι
Ν’ αφήνεις μόνη την καρδιά για να τ’ αναπολεί.

Μέλισσα να ‘σαι αδιάκοπα που πάει από άνθος σε άνθος,
αχτίνα, που στη χλόη κεντά παιχνίδια από σκιές.
Ταξίδια να ονειρεύεσαι και να μην ταξιδεύεις.
Να χάνεσαι μέσα στις μύριες που έπλασες ζωές.

Να δίνεσαι. Μα κι από σε τίποτα να μη δίνεις.
Κι όταν η ώρα σου η στερνή σημάνει οριστικά,
να πεις: αυτό ήτανε πολύ! Κ’ ήταν και τόσο λίγο!
Και ν’ απορείς ο Θάνατος πως τη Ζωή νικά…

Κοινωνία και Ψυχική Υγεία

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s