Βιβλία

Ουόλτ Ουίτμαν «Μια χειμωνιάτικη μέρα στην ακροθαλασσιά» & «Φαντασιώσεις στην ακρογιαλιά»…

… Πόση σαγήνη και γοητεία θα βρεις στη θάλασσα και στην ακρογιαλιά! Πόσο σε συνεπαίρνει αυτή η απλότητα, ακόμη και η κενότητά τους! Τι να ’ναι αυτό που ξυπνάνε μέσα μας παρόμοιες καταστάσεις, που έχουν και δεν έχουν σκοπό; Αυτό το ξεδίπλωμα των κυμάτων και της γκριζόασπρης παραλίας, η αλμύρα, η μονοτονία και η απάθειά τους-η απόλυτη απουσία τέχνης, βιβλίων, συζήτησης, αβροφροσύνης-δεν περιγράφεται πόσο βάλσαμο είναι για το σώμα και τη ψυχή, ακόμη και στη διάρκεια μιας χειμωνιάτικης μέρας. Βίαια κι όμως τόσο λεπτεπίλεπτα, τόσο πνευματικά, αγγίζουν βάθη συναισθηματικά, απροσδιόριστα. Είναι πιο αιθέρια απ’ όλα τα ποιήματα που έχω διαβάσει, απ’ όλους τους πίνακες ζωγραφικής που έχω δει, απ’ όλη τη μουσική που έχω ακούσει. (Για να είμαι ωστόσο δίκαιος, ίσως τα βλέπω όπως τα βλέπω, ακριβώς επειδή έτυχε να έχω διαβάσει εκείνα τα ποιήματα και να έχω ακούσει εκείνη τη μουσική)…
Χρήστος Τσαντής… Από παιδί ακόμη είχα μια φαντασίωση, μια επιθυμία: να γράψω κάτι, ένα ποίημα ίσως, για την ακρογιαλιά – αυτή τη γεμάτη υποδηλώσεις διαχωριστική γραμμή, συνάμα όμως και σημείο επαφής, σταυροδρόμι, όπου σμίγουν δύο στοιχεία: το στερεό με το υγρό. Αυτό το κάτι, το περίεργο και φευγαλέο (όπως, αναμφίβολα, γίνονται στο τέλος όλες οι αντικειμενικές μορφές για το υποκειμενικό πνεύμα), που σημαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα μας δείχνει εκ πρώτης όψεως, όσο μεγαλόπρεπη κι αν είναι η όψη αυτή, που ανακατεύει το πραγματικό με το ιδεώδες, με τρόπο που το ένα γίνεται μέρος του άλλου…
… Υπάρχει ένα όνειρο, μια εικόνα, που για χρόνια ερχόταν αθόρυβα μπροστά μου κατά διαστήματα (κάποτε αρκετά μεγάλα αλλά οπωσδήποτε πάνω στην ώρα) και πιστεύω πραγματικά ότι, όσο κι αν είναι αποκύημα της φαντασίας μου, έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την πρακτική πλευρά της ζωής μου, οπωσδήποτε τα γραπτά μου, που τα διαμόρφωσε και τα χρωμάτισε. Δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μια λωρίδα ατελείωτης άσπρης και καφετιάς αμμουδιάς, άλλοτε σκληρή, άλλοτε πάλι απαλή, φαρδιά, με τον ωκεανό αιώνια και μεγαλόπρεπα να κυλάει πάνω της, τη μια με σιγανό συγκρατημένο σάρωμα, με σούσουρο και σφύριγμα κι αφρούς την άλλη, με πάμπολλα μπαμ και μπουμ σαν της γρανκάσας. Τούτη η σκηνή, τούτη η εικόνα εδώ και χρόνια εμφανίζεται μπροστά μου. Καμιά φορά ξυπνώ τη νύχτα. Την ακούω και τη βλέπω ολοκάθαρα…Χρήστος Τσαντής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s