Ποίηση

Ιχνηλάτης

 

 Αφήνει στίγματα ανεξίτηλα η ματιά σου,

αποτυπώματα και χνάρια, μυστικά

κάποιος τα διάβασε μια νύχτα, βιαστικά,

σ’ ένα κρεβάτι μ’ οδηγό τον ερωτά σου.

 

Ιχνηλάτης στις δικές σου διαδρομές,

μ’ έναν καημό, να ανιχνεύσω την καρδιά σου,

σαν εμπρηστής, που πυρπολούσα τις βραδιές,

 θέλω και πάλι να καώ απ’ τη φωτιά σου.

 

Μ’ ένα μπουκάλι προσπαθώ να τα ταιριάξω.

Μοιάζουν οι σκέψεις μου αλλόφρονες, τρελές.

Σε πάζλ-κομμάτια συγκεντρώνονται ενοχές,

λέω να φύγω και ποτέ να μην σε ψάξω.

 

Τα ίχνη σου έχασα και χάθηκα κι εγώ,

σ’ ένα λαβύρινθο φτιαγμένο από σκιές,

όπου κοιτάζω, τα σημάδια σου είναι εδώ,

«νυχτώνει γρήγορα» σου λέω… τί τα θες;

 

Χρήστος Τσαντής

Ιχνηλάτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s