Βιβλία

«Το μωβ υγρό», Χάρις Κατάκη.

το μωβ υγρό_0001Από τη στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι δεν υπάρχουν αναλλοίωτες, a priori, αντικειμενικές αλήθειες που καθορίζουν τη μοίρα μας αλλά μόνο οι εναλλασσόμενες και συνεχώς αναθεωρούμενες αντιλήψεις και πεποιθήσεις που εμείς οι ίδιοι κατασκευάζουμε, στη συνέχεια απορρίπτουμε και αναδημιουργούμε μέσα από τις βιωμένες μας εμπειρίες, έχουμε αυτόματα αποδεχτεί ότι εμείς διαγράφουμε την τροχιά της ζωής μας…

Όταν η ζωή κυλούσε αργά, οι θεωρίες μας είχαν διάρκεια. Άλλαζαν αργά όπως και η ζωή. Καθετί καινούργιο είχε το χρόνο να κατασταλάξει μέσα μας. Προλαβαίναμε να ενσωματώσουμε τις καινούργιες ιδέες. Σήμερα που περιστοιχιζόμαστε από τόσες αλήθειες είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση να φτιάξουμε ένα συνεπή εσωτερικό καταστατικό χάρτη.

Μπροστά σε αυτή τη δυσκολία ή υπερασπιζόμαστε με πάθος τις εδραιωμένες μας πεποιθήσεις, και ας μην ισχύουν πια ή μάταια προσπαθούμε να συνδυάσουμε αντίθετες και αντιφατικές προτάσεις για τη ζωή. Ό,τι κι από τα δύο να κάνουμε, δεν αισθανόμαστε σε στέρεο έδαφος.

Αν προσπαθήσουμε να παραμείνουμε πιστοί στις ιδέες του χτες που μας δίνουν τη ψευδαίσθηση μιας εσωτερικής συνέπειας, αποξενωνόμαστε από τον εξελισσόμενο κόσμο. Τείνουμε να βλέπουμε καθετί καινούργιο ύποπτο, καταστροφικό. Γινόμαστε Κασσάνδρες. Μόνο στο πίσω, σε αυτά που ξέρουμε, βλέπουμε σωτηρία. Απορρίπτοντας όμως καθετί που απειλεί την ισορροπία μας, δεν αφήνουμε περιθώρια για να παρακολουθήσουμε τις μεταλλάξεις που γίνονται γύρω μας και μέσα μας. Υψώνοντας τοίχους για να προφυλάξουμε τα πιστεύω μας, κλείνουμε το δρόμο, ακινητοποιούμαστε. Η λύση του προβλήματος γίνεται το πρόβλημα.

Στον ίδιο όμως αδιέξοδο τοίχο καταλήγουμε, αν αφήσουμε να περάσουν μέσα μας συλλήβδην ερεθίσματα που δεν προλαβαίνουμε να ενσωματώσουμε, να συνδυάσουμε, να συνθέσουμε. Παρασυρμένοι από τ’ ορμητικό ρεύμα, προσκρούουμε πάνω στον ίδιο τοίχο.

Δεν φαίνεται να έχουμε πια άλλο δρόμο από αυτόν που οδηγεί στην αύξηση της εσωτερικής μας συγκρότησης. Η άρση του αδιεξόδου είναι μια επίπονη διαδικασία είτε πρόκειται για άτομα, για ολόκληρες οικογένειες είτε για πολυπρόσωπες κοινωνικές οντότητες.

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του πολιτισμού δεν είχε ο άνθρωπος τόσο ζωτική ανάγκη και συγχρόνως τόσες δυνατότητες μαζικής στράτευσης με στόχο την εξερεύνηση του εσωτερικού του κόσμου, την αναζήτηση μιας ποιότητας ζωής που δεν θα περιορίζεται σε υλικές απολαύσεις, επιτεύγματα και απολαβές αλλά σε εσωτερικές κατακτήσεις.

Η ζωή θα τραβήξει την ανηφόρα, όχι πια με συσπειρώσεις γύρω από δεδομένα ιδεολογικά σχήματα και αδιαφοροποίητες παγιωμένες εννοιολογικές κατασκευές αλλά μέσα από ομαδοποιήσεις οι οποίες θα βασίζονται σε στόχους που θα επιλέγουν τα μέλη τους με βάση τις συγκατασκευές και τις διαπραγματεύσεις.

Αρχίζει να γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η επίτευξη τέτοιων επιδιώξεων δεν είναι εφικτή αν δεν περάσει μέσα από συνταυτίσεις, συντονισμό ιδεών, συναισθημάτων, ενεργειών, γιατί ο άνθρωπος του 2000 αναζητά πλέον το νόημα στις πράξεις και στους οραματισμούς του, ένα νόημα που δεν αποκτά αυτόματα αλλά σφυρηλατεί μέσα από προσωπικές, ομαδικές ανιχνεύσεις και βιωματικές εμπειρίες. Στις μέρες μας… έφτασε μπροστά στο καινούργιο ζητούμενο: Τι είναι νόημα και πως δημιουργείται…

το μωβ υγρό_0002

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s